رفاقت به سبک تانک بود اسم نویسنده اش هم داوود امیریان بود . یکی

 از داستاناش رو براتون نوشتم اگر تونستید کتاب رو بخونید خیلی جالب بود.

بابات کو؟

تا به حال غصه دار و غمگین ندیده بودمش. همیشه دندان های صدفی

 سفید فاصله دارش از پس لبان خندانش دیده می شد. قرص روحیه

بود ! نه در تنگناها و بُزبیاری ها کم می آورد و نه در زیر آتش شدید و

 دیوانه واردشمن.

یک تنه می زد به قلب دشمن. به قول معروف خطر پیشش احساس

خطر می کرد! اسمش قاسم بود. پدرش گردان دیگر بود . تره به

تخمش می رود ، قاسم به باباش . هر دو بشاش بودند و دل زنده. خبرشهادت

 دادن به برادر و دوستان شهید ، با قاسم بود:

-  سلام ابراهیم. حالت چطوره؟ دماغت چاقه ؟ راستی ببینم تو چند تا

 داداش داری؟

-   سه تا ، چطور مگه؟

-  هیچی! از امروز دو تا داری. چون داداش بزرگت دیروزشهید شد!

-  یا امام حسین!

به همین راحتی ! تازه کلی هم شوخی و خنده به تنگ خبرمی بست و

 با شنونده کاری می کرد که اصل ماجرا یادش برود. هر چی بهش

می گفتم که :« آخر مرد مومن این چطور خبردادن است ؟ نمی گویی

 یک هو طرف سکته می کند یا حالش بد می شود ؟»

می گفت : « دمت گرم. از کی تا حالا خبر شهادت شده خبر بد و ناگوار؟»

-  منظورم اینه که یک مقدمه چینی، چیزی...

-  یعنی توقع داری یک ساعت لفتش بدم؟ که چی ؟ برادر عزیزتراز

 جان ! یعنی به طرف بگویم شما در جبهه برادر دارید ؟ تا طرف

بگوید چطور؟ بگویم : هیچی دل نگران نشو. راستش یک ترکش به

 انگشت کوچکه پای چپش خورده و کمی اوخ شده و کلی رطب و

یابس ببافم و دلش را به هزار راه ببرم و بعد از دو ساعت فک

تکاندن و مخ تیلیت کردن خبر شهادت بدهم ؟ نه آقا جان این طرز

 کار من نیست. صلاح مملکت خویش خسروان دانند ! من کارم را خوب فوتِ آبم.»

نرود میخ آهنین در سنگ ! هیچ طور نمی شد بهش حالی کرد که.....

بگذریم . حال خودم معطل مانده بودم که به چه زبان و حسی سراغ

قاسم بروم و قضیه را بهش بگویم. اول خواستم گردن دیگران بیندازم.

اما همه متفق القول نظر دادند که تو- یعنی من – فرمانده ای و وظیفه

 من است که این خبر را به قاسم بدهم .

قاسم را کنار شیرآب منبع پیدا کردم. نشسته و در طشت کف آلود به

رخت چرکهایش چنگ می زد. نشستم کنارش . سلام علیکی و حال

و احوالی و کمکش کردم. قاسم به چشمانم دقیق شد و بعد گفت : «

غلط نکنم لبخند گرگ بی طمع نیست ! باز از آن خبرها شده؟ »جا خوردم.

- بابا تو دیگه کی هستی ؟ از حرف نزده خبر داری. من که فکر می

 کنم تو علم غیب داری و حتی می دانی اسم گربۀ همسایه ما چیه ؟

رفتیم و رخت ها را روی طناب میان دو چادر پهن کردیم . بعد رفتیم

 طرف رودخانه که نزدیک اردوگاه بود. قاسم کنار آب گفت : « من

 نوکر بند کفشتم .قضیه را بگو، من ایکی ثانیه می روم و خبرش را

 می رسانم . مطمئن باش نمی گذارم یک قطره اشک از چشمان

نازنین طرف بچکه!»

-  اگر بهت بگویم ، چه جوری خبر می دهی ؟

-  حالا چی هست ؟

ادامه دارد